در پی او می‌آیند و آنها عبارتند از: «شبّر» و «شبیر» و «مشبّر». "اسم" در آن قبه به صورت پنج شخص ظاهر شد، همان‌گونه که در «قبّه‌ی ابراهیمیّه» ظاهر شد، و در «قبّه‌ی محمّدیّه» نیز به صورت پنج شخص ظاهر شد. پس برخی از آنها محمد خالص است مانند این نُه مورد، و آن دو از پنج تن قبه محمدیه «فاطر» و «محسن» هستند. و سید ما محسن، همان لطف پنهان است.

[۳۵۲] فَقَدْ رُوِيَ أَنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِي الْقِدَمِ قَبْلَ الذَّرْوِ خَمْسَةَ أَسْمَاءٍ: "الْمَشِيئَةُ وَالْفِطْرَةُ وَالْعِلْمُ وَالْقُدْرَةُ وَاللُّطْفُ الْخَفِيُّ، فَالْمَشِيئَةُ الْمِيمُ، وَالْفِطْرَةُ فَاطِرٌ وَالْعِلْمُ الْحَسَنُ، وَالْقُدْرَةُ الْحُسَيْنُ، وَاللُّطْفُ الْخَفِيُّ الْمُحْسِنُ وَهُوَ الشَّخْصُ الْخَفِيُّ الَّذِي لَمْ تَرَهُ أَعْيُنُ الْجَاحِدِينَ" وَلِذَا تَقُولُ الْعَامَّةُ قَوْلًا لَا يَعْرِفُونَ مَا مَعْنَاهُ: إِنَّ للَّهَ لُطْفٌ خَفِيٌّ وَكَقَوْلِهِمْ: الْمَشِيئَةُ للَّهُ وَالْقُدْرَةُ للَّهُ وَهُمَا السَيِّدُ الْمِيمُ وَهُوَ لِلْمَعْنَى.

پس روایت شده است که برای خدای تعالی درازل، پیش از آفرینش، پنج اسم بوده است: «المشیئة و الفطرة و العلم و القدرة و اللطف الخفی. پس المشیئة محمد است، و الفطرة فاطمه است، و العلم حسن است، و القدرة حسین است، و اللطف الخفی محسن است. و او همان شخص پنهان است که چشمان منکران او را ندیده است».