وَقَالَتْ طَائِفَةٌ: إِنَّ الْحَرَارَةَ هِيَ الَّتِي أَبْدَتْ الْأَشْيَاءَ وَفَعَلَتْهَا

وَهِيَ عِنْدِي: السَيِّدُ الْمِيمُ، وَمَوْلَاهُ هُوَ الَّذِي أَبْدَاهُ.

و ابولؤلؤة خبّاز از شیخ ابی‌الحسین محمد بن علی جلّی از سید ابی‌عبدالله خصیبی روایت کرده در مورد این سخن پیامبر: «من از علی، بنده هستم و او از من، رب است». پس "اسم"، بنده‌ی "معنی" است، و اوست اول و آخر و ظاهر و باطن و او به هر چیزی داناست.

زیرا اینها اگرچه صفات ازلیِ "معنی" تعالی است، اما آن را به "اسم" خود جل ذکره بخشیده است، زیرا اسم تجلی‌گاه اسما و صفات اوست، مگر اسماء ذات او که آن اسماء ویژه‌ی خود اوست و جایز نیست که غیر او بدانها خوانده شود. و "اسم" که عزتش والاست کسی است که «چیزی را از چیزی» می‌آفریند، و "معنی" تعالی «چیزی را از ناچیز» می‌آفریند.

و گروهی گفتند: همانا "اسم"، «چیزی را از ناچیز» می‌آفریند و "معنی" تعالی «چیزی را از چیزی» می‌آفریند. پس این اشتباهی از جانب آنهاست، زیرا اگر امر آن‌گونه بود که ذکر کردند، هر آینه آن چیزی که محمد از آن آفریده شد، یا باید از او قدیم‌تر می‌بود یا همراه او آفریده شده بود. پس اگر آن چیز یک "شخص" و موجود مستقل می‌بود، پس