وَقَوْلُ الْإِسْمِ وَخِطَابُهُ لِبَارِئِهِ فِي الظُّهُورِ الْمَسِيحِيِّ: ﴿وَإِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيْنِ مِن دُونِ اللَّهِ ۖ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ ۚ إِن كُنتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ ۚ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ ۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ﴾¹

مَعْنَاهُ: تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي إِذْ أَنَا نَفْسُكَ وَأَنْتَ أَبْدَيْتَنِي وَكَونَتنِي، وَلَا أَعْلَمُ مَا فِيَ نَفْسَكَ أَيْ وَلَا أَعْلَمُ مَالِكَ فِيَّ مَنْ خَفِيَ غَيْبِكَ وَمَكْنُونِ سِرِّكَ يَا عِينَ الزَّمَانَ وَعِلَّةِ الْمَكَانِ، وَكَذَا كَانَ يُقْسَمُ فِي الظُّهُورِ الْمُحَمَّدِيِّ فَيَقُولُ: "وَاَلَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ".

مولای ما صادق که عزتش والاست فرمود: «همانا "معنیِ احد" ، واحدی را اختراع کرد و او را پایه ی شمارش قرار داد، و او همان عرشی است که علم را در دل‌های مؤمنان برپا داشت، و او همان ذات هشدار داده شده است که خداوند تعالی درباره‌اش فرمود: ﴿و خداوند شما را از "نفس"خود برحذر می‌دارد﴾».

و این سخن "اسم" و خطاب او به آفریننده‌اش در ظهور مسیحی است: ﴿و یاد کن هنگامی را که خدا گفت: ای عیسی پسر مریم، آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم را همچون دو خدا به جای الله بگیرید؟ گفت: منزهی تو، مرا نرسد که آنچه را به حق برای من نیست بگویم. اگر آن را گفته بودم، قطعاً تو آن را می‌دانستی. تو آنچه را در "نفس"