پس آنکه عزّتش والاست فرمود: «من مانند هیچ‌یک از شما نیستم، من نزد پروردگارم می‌مانم و او به من طعام می‌دهد و مرا می‌نوشاند» و مانند این سخنان بسیار است که ذکر نکردیم.

و همانا گروهی چون آنچه را ذکر کردیم از او مشاهده کردند، در مورد او ادعای «معنویت» کردند. پس در آن هنگام فرمود: ﴿بگو: من بشری همچون شمایم جز اینکه به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است؛ پس هر که به لقای پروردگار خود امید دارد، باید کاری شایسته کند و هیچ‌کس را در عبادت پروردگارش شریک نسازد﴾. این آیه اشاره‌ای است از جانب او به صورت ظاهری و نفی ادعای الوهیت از خودش، سپس به بندگی اعتراف کرد.

پس او تعالی فرمود: ﴿همانا الله پروردگار من و پروردگار شماست، پس او را بپرستید؛ این راهی است مستقیم﴾. پس آنان را به عبادت «معنی» و نه عبادت صورت بشری‌اش امر فرمود، و اقرار کرد که او پروردگارش و مالک اوست. سپس در روز غدیر سخن را آشکار ساخت و به توحید پروردگار و آفریننده‌اش، آن علیّ کبیر، ندا داد. و به راستی آن روز، روزآشکار ساختن حقیقت و ندایی ازمجالس و محافل معروف بود.

پس فرمود: «ای گروه مردمان، آیا من به شما از خودتان سزاوارتر نیستم؟ همان‌گونه که خدای تعالی فرمود: ﴿پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و همسران او مادران