و گفتار ما: «هُوَ» (او)، پس "هاء" و "واو" آفریده شده و درک‌شدنی هستند، در حالی که «معنی» تعالی نه مخلوق است، نه مدرُوک، نه محدود و نه موصوف. بزرگوار است پروردگار ما و بلند مرتبه است از هر حدّ و مرز و هر صفت. و او برتر است، و از اسم اوست جایگاه صفات و اوصاف او.

پس اِسم همان قدرتِ معنی و سلطان او و چشم او و وَجه اوست، که درباره اِسم می‌فرماید: ﴿... و او نزد الله «وجیه» (دارای وجه) بود﴾.

و گفتار او تعالی: ﴿و مشرق و مغرب از آنِ الله است، پس به هر سو رو كنيد، «وَجهُ الله» آنجاست. همانا الله گشایشگر و دانا است﴾.

و گفتار تو: خواست از آنِ الله است، و عزت از آنِ الله است، وستایش از آنِ الله است، و بزرگی از آنِ الله است.

پس «لِلّه» سه حرف است، و او «عَلِیّ» سه حرف است، و اوست معبودِ یگانه.

پس حمد و مشیت و عزت و کبریاء، اینها همگی و آنچه مانند آنهاست، «اِسم» هستند. و گفتار ما «اللَّهُ»، او همان «معنی» است. پس این را بفهم.

و اما گفتار او:الله آفریدگار هر چیزی است و او بر هر چیزی ناظر و گواه است پس «اللَّهُ» در اینجا «اِسم» است و اِسم خالقِ هر چیزی است.