فَقَالَ سُبْحَانَهُ: ﴿وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَا ۛ أَن تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَٰذَا غَافِلِينَ﴾¹ أَيْ: كَمَا قَدْ شَاهَدْتُمْ وَتَحَقْقَتمَ، فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ أَجَابَ إِلَى الطَّاعَةِ وَقَالَ بَلَى: الْأَيْتَامُ وَمَنْ تَلَاهُمْ مِنْ أَرْبَابِ الْمَرَاتِبِ النُّورَانِيَّةِ كَمَا أَجَابُوا فِي الدَّعْوَةِ الْأُولَى وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ أَقَرَّ بِالطَّاعَةِ مِنْ عَالِمِ الْمِزَاجِ: السَّبْعُ مَرَاتبَ الْعَالِمِ الصَّغِيرِ فَأَذْعَنَ بِالْإِجَابَةِ الْمُقَرَّبُونَ، ثُمَّ مَنْ تَلَاهُمْ يَتْلُو بَعْضُهُمْ بَعْضاً إِلَى آخِرِ اللَّاحِقِينَ ثُمَّ مَنْ اتَّبَعَهُمْ مَنَ الْمُؤْمِنِينَ.

و شواهد بسیاری دلالت می‌کند بر اینکه هستی به تمامی ، آفریده‌ی «میم» -عَزَّ عَزُّهُ- است که از آن شواهد ، به یکی از آنچه برایت ذکر کردم ، اکتفا نمودم.

و اما گفتار او تعالی: ﴿سپس به آسمان پرداخت در حالى كه دودى بود، پس به آن و به زمين فرمود: خواه يا ناخواه بياييد. آن دو گفتند: فرمانبردار آمديم﴾.

پس آسمان همان باب مِنْهُ السَلام است و در هستی کسی بزرگوارتر از او و نه بلند مرتبه‌تر از او در منزلت، پس از «اِسم»، وجود ندارد.

و اما زمین همان «اَیتام» عَلَيْهِمُ السَلامُ هستند.

و گفتار او: (در حالی که دودی بود)، منظور از آن، انواری بدون اجساد است.