فرقه‌ای گفتند: همانا عالَمِ عُلوی و سُفلی، خلقِ «باب» به امرِ «حجاب» است.
و فرقه‌ای گفتند: بلکه خلقِ «اِسم» است.
و من می‌گویم و الله توفیق‌دهنده به درستی است : همانا عالَمینِ عُلوی و سُفلی و مُلک را به تمامی، سیّد «میم» آفرید.
و بر آن استدلال می‌کنم و بر خصمِ خود دلیل می‌آورم به گفتار جدّم خصیبی در رساله اش که آن رساله، ستون اهل توحید است؛ که او در ذکر «صفات» که آنها مخلوقات هستند نه آفرینندگان ، فرمود:
«پس اینها مخلوقات هستند و همه چیز از ارادات و رسیدن در راه‌های آسمان‌ها برای آنهاست، مگر آفریدن که آن برای ایشان نیست. و خداوند ازلی خلق را جز به محمد اختصاص نداد، آنگاه که او را اِسم و حجابِ موجودِ خود، بدون کیفیت و اِحاطه قرار داد.»
زیرا کُنهِ او را جز آفریدگار او، یعنی «معنی» تعالی، نمی‌داند. و محمد -عَزَّ عَزُّهُ- به چیزی از کُنهِ مولای خود احاطه ندارد و به تعیین حد نمی‌رسد. و چگونه چنین نباشد در حالی که معنی ایجاد کننده اِسم است؟
این را تأیید می‌کند گفتار «معنی» سبحانه و تعالی در اشاره به «اِسمِ» خود:
(الله آفریدگار هر چیزی است ، و او بر هر چیزی وکیل است).