سپس «اِسم» بر او ظاهر شد، پس باب عظمتِ جلال و روشنایی نور و جمال او را دید. پس به پرستش او اشاره کرد و گفت: گواهی می‌دهم که معبودی نیست جز و خواست که آن را با «أَنْتَ» تمام کند.
پس الله العلیّ العظیم او را توفیق داد و سیّد محمد او را ارشاد نمود: پس باب چشم خود را به سوی بلندا برافراشت ، پس «معنی» را دید ، پس در آن هنگام گفت: «إِلا الله» (جز الله).
پس کلمه توحید برای آن بی‌آغازِ معبود، تمام گشت.
و پیشتر این گفتار گذشت که «معنی» تعالی جز «اِسم» را پدیدار نساخت و ایجاد نکرد. و از آن جمله است گفتار او عزّ و جلّ: ﴿این خلقِ الله است ، پس به من نشان دهید آنان که غیر اویند چه آفریده‌اند؟ بلکه ستمکاران در گمراهی آشکارند﴾.
و «اِسم»، «باب» و اهلِ مراتبِ بالا و پایین عَلَيْهِمُ السَلامُ را آفرید. و اِسم: «کُن» است.
و من پیشتر رساله‌ای تألیف کرده بودم مبنی بر اینکه «محمد» نامش «کُن» است و از آنچه دانسته و روایت کرده‌ام بر آن استدلال می‌کنم. و امیدوارم که به تو برسد و بر آن واقف گردی، که در آن راه‌ها نیکویی است که در تألیف آن، جوانی و مساعدتِ زمانه مرا یاری نمود.
و همانا اهل توحید دو فرقه شدند: