پس سجود برای «اِسم» است، و عبادت برای «معنی» است. و همچنین توجه برای «اِسم» است، و عبادت برای «معنی» با اخلاص است.
و گفتار او: (تنها تو را می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌جوییم).
پس (تنها تو را) به عنوان اشاره بر محمد واقع می‌شود، و قصدِ عبادت برای «عین» (کنایه از علی) است.
و «معنی» -عَزَّ عَزُّهُ- جز «اِسم» -عَزَّ عَزُّهُ- را پدیدار نساخت و ایجاد نکرد. و «اِسم» جمیع اشیاء را به اذن و اراده معنی ایجاد کرد و آفرید.
و در این باره است گفتار او سبحانه و تعالی: ﴿گفتار ما به چیزی چون آن را اراده کنیم، تنها این است که به آن می‌گوییم: باش ، پس می‌باشد﴾.
و «کُن» (باش) نامی از نام‌های محمد است.
و همانا «معنی» قدرتش بزرگ باد اِسم را بدون واسطه امر فرمود، پس اِسم باب را آفرید، و او جبرائیل است، که او را از نورِ اِسم آفرید.
سپس سیّد «محمد» از باب غایب شد، پس امر بر سلمان مشتبه گشت. پس به راست و چپ نگریست، نه در حال حیرت و نه شک، پس کسی را ندید. و سر به زیر افکند ، پس کسی را ندید. پس اِسم او را ثابت گرداند و به اراده و مشیتِ مولا در او، توفیقش داد.