و از صادق عزعزه نیز روایت شده است که فرمود: «اِختراع همان جدایی صورتِ اِسمیّه از نورِ صورتگر آن است ، تا این از آن شناخته شود: این پروردگار است و این بنده است.
این بنده دارای موی پرپشت تا بناگوش است که دلالت می‌کند مافوق او غایتی است.
و این رب کم‌مو یا بی‌مو در جلوی سر است که دلالت می‌کند مافوق او غایتی نیست.»
و از آن جمله است گفتار او تعالی: (و همانا مساجد از آنِ الله است، پس با الله هیچ کس را مخوانید).
و «مساجد» همان اشخاصِ «اِسم» هستند، پس خداوند طاعت آنان را بر بندگان واجب ساخت. پس هر کس الله را از غیرِ راهِ آنان و بدون توجه به آنان بپرستد، او مشرک است.
این را تأیید می‌کند گفتار الله به ملائکه در آغازِ ظهورِ آدمی ، که ما را از آن خبر داد و فرمود تعالی: ﴿آنگاه که پروردگارت به فرشتگان گفت: من آفریننده بشری از گِل هستم. ❁ پس چون او را استوار ساختم و از روح خود در او دمیدم، برای او سجده‌کنان بیفتید. ❁ پس فرشتگان همگی با هم سجده کردند﴾.
پس این از روشن‌ترین دلیل است بر اینکه طاعتِ «اِسم» واجب است، زیرا سجود همان طاعت است.