[۳۳۷] وَرُوِيَ أَنَّهُ قَالَ لَهُ: "أَقْبَلْ، فَعَادَ إِلَيْهِ وَلَحِقَ بِهِ مُتَّصِلًا، ثُمَّ قَالَ لَهُ: أَدْبِرْ، فَبَانَ عَنْهُ مُنْفَصِلًا فَقَالَ لَهُ: وَعِزَّتِي وَجَلَالِي إِنِّي بِكَ آخِذُ وَبِكَ أُعْطِي وَبِكَ أُثِيبُ وَبِكَ أُعَاقِبُ، وَبِكَ أَدْخِلُ الْجَنَّةَ، وَبِكَ أَدْخِلَ النَّارَ".

وَمَعْنَى قَوْلِنَا فَلَحِقَ بِهِ مُتَّصِلاً: لِأَنَّهُ بَدْؤُهُ مِنْهُ وَمَعَادُهُ إِلَيْهِ، وَقَوْلُهُ أُدِبرَ: أَيْ الْغَيْبَةُ وَالْإِسْتِتَارِ، فَكَانَ إِدْبَارُهُ إِقْبَالًا، وَإِقْبَالُهُ إِظْهَارًا

و روایت شده است که به او فرمود: « روی آور» پس به سوی او بازگشت و متصل به او ملحق شد . سپس به او فرمود: «پشت کن» پس منفصل از او جدا گشت.

پس به او فرمود: «به عزت و جلالم سوگند ، همانا من به وسیله تو بازخواست می‌کنم و به وسیله تو عطا می‌کنم، و به وسیله تو ثواب می‌دهم و به وسیله تو عقاب می‌کنم، و به وسیله تو به بهشت وارد می‌کنم، و به وسیله تو به آتش وارد می‌کنم.»

و معنای گفتار ما که «پس متصل به او ملحق شد» این است: زیرا آغاز اسم از معنی است و بازگشتش به سوی اوست.

و معنای گفتار او «اِدبار کن»: یعنی غیبت و پوشیدگی. پس پشت کردن او، روی آوردن بود ، و اِقبالِ او، اِظهار آشکار شدن بود.