پس چون خواست که "رَتق" (بسته) را "فَتق" (گشوده) گرداند، و سکون را حرکت، و کیان را عیان سازد،
اِسم -عَزَّ عَزُّهُ- را از نورِ ذاتِ خود اختراع نمود ، و به وسیله او جمیع مخلوقاتش را آفرید.
و او را اِسمِ خود و مکانِ مورد نظر خود، و حجابِ دلالت‌کننده‌ی بر خود قرار داد.
و او "مَثَلِ اَعلی" است که الله عزّ و جلّ درباره‌اش فرمود: ﴿و اوست كسى كه آفرينش را آغاز مى‌كند سپس آن را باز مى‌گرداند و اين بر او آسان‌تر است، و براى اوست مَثَلِ اَعلی در آسمان‌ها و زمين، و اوست عزيز حكيم﴾.
زبان‌ها از توصیف این "اِسمِ" عظیم درمانده شدند، و اَفهام از درک او عاجز گشتند، و عقول از احاطه بر او گمراه شدند.
و او همان "عقلِ کُلّی" است که درباره او به اجماعِ مقصّره (آنان که در حق ائمه کوتاهی کرده‌اند) و غیر ایشان از عارفان وارد شده است که الله تعالی چون او را پدیدار ساخت، به او فرمود: « روی آور» پس روی آورد. سپس به او فرمود: « پشت کن» پس پشت کرد.