«معرفتِ جایگاهِ اِسم -عَزَّ عَزُّهُ- از معنی خود، آن آفریدگارِ برترِ بسیار دانا»، پی می‌گیریم. او گفت: از سرورم درباره آن پرسیدم. پس فرمود: خداوند تو را به طاعتِ خود سعادتمند گرداند، سعادتِ عارفانِ به او؛ و تو را به گفتار و کردارِ آنچه او را خشنود می‌سازد، موفق بدارد. پرسیدی از جایگاهِ «اِسم» نسبت به آن «مُسَمّی» که او را نام نهاد و او را راه ، طریق و وَجهی که بدان شناخته می‌شود و به سوی او قصد می‌شود، قرار داد؛ آیا آن اِسم قدیم همراه با اوست، یا «مُحدَث» است که آن «مُسَمّی» او را برای خود پدید آورده است؟ پس در آنچه به تو پاسخ دادم، از کتابِ جلیل الله تعالی که در آن بیانِ هر چیزی است بهره جستم ، چنانکه خداوند سبحانه فرمود: ﴿و هيچ جنبنده‌اى در زمين نيست و نه هيچ پرنده‌اى كه با دو بال خود مى‌پرد، مگر آنكه امّت‌هايى مانند شمايند. ما چيزى را در كتاب فروگذار نكرديم. سپس به سوى پروردگارشان محشور خواهند شد﴾.

[۳۳۴] وَقَدْ رُوِيَ عَنِ السَّيِّدِ الْمِيمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "مَا مِنْ شَيْءٍ قَيِلُ وَلَا يُقَالُ إِلَّا وَلَهُ فِي كِتَابِ اللَّهِ -عَزَّ وَجَلَّ- أَصْلٌ وَبَيَانٌ".

و از حضرت محمد -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هیچ چیزی گفته نشده و گفته نخواهد شد، مگر آنکه برای آن در کتاب الله عزّ و جلّ، اصل و بیانی است.»