قَالَ: سَأَلْتُ سَيِّدِي رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ: أَسْعَدَكَ اللَّهُ بِطَاعَتِهِ سَعَادَةُ عَارِفِيهِ وَوَفْقُكَ لِلْقَوْلِ وَالْعَمَلِ بِمَا يُرْضِيهِ، سَأَلْتُ عَنْ مَنْزِلَةِ الْإِسْمِ مِنَ الْمُسَمَّى الَّذِي سَمَّاهُ وَجَعَلَهُ سَبِيلَهُ وَطَرِيقَهُ وَوَجْهَهُ الَّذِي بِهِ يُعْرَفُ وَإِلَيْهِ يَقْصِدُ، هَلْ هُوَ قَدِيمٌ مَعَهُ أَمْ مُحْدِثٌ أَحْدَثَهُ الْمُسَمّى لِنَفْسِهِ؟ فَاسْتَعْمَلْتُ فِيمَا أَجَبْتُكَ بِهِ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ تَعَالَى الْجَلِيِّ الَّذِي فِيهِ بَيَانُ كُلِّ شَيْءٍ كَمَا قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ: ﴿وَمَا مِن دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا طَائِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلَّا أُمَمٌ أَمْثَالُكُم ۚ مَّا فَرَّطْنَا فِي الْكِتَابِ مِن شَيْءٍ ۚ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ﴾¹.

و همانا به توفیق الله تعالی برای صاحبان خرد و بصیرت و گوش‌های شنوا و گوهرها ، با شواهد چهارگانه‌ای که پیشتر آوردیم و آنها: کتابِ ناطقِ خداوند، و سنّتِ پیامبرِ صادقِ او، و اجماعِ اهل علم و روایت، و دلیل عقلی که اهل فضل را تأیید می‌کند روشن ساختیم که: مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ظاهری موجود، یگانه‌ای معبود است.

و همانا بنده، رسول، اِسم و حجابِ او (اشاره به حضرت محمد) واحد ، ظاهری موجود، عابد (پرستنده) است، نه معبود (پرستش شده).

و ما این شرح را با آنچه که بر بیان و برهانِ آن می‌افزاید، از رساله‌ای از مولایم و سرورم، شیخ من ابوالفتح محمد بن الحسن البغدادی خداوند از او راضی باد در باب