فرمود: «عبادت برای "معنی" است و سجود برای "اِسم" است.» پس گفتم: این، شریک قائل شدن در عبادت است. پس فرمود: «پناه می‌برم به خدا از شرک، یا از اینکه برای "معنی" شریک یا همتایی قرار دهم. همانا "معنی" عزتش بزرگ باد "اِسمِ" خود را شرافت و کرامت بخشید، آنگاه که او را قبله‌ای برای عالمیان قرار داد که به سوی او سجده می‌کنند، اما عبادت برای "معنی" عَزَّ وَ جَلَّ می‌باشد.»

[۳۳۳] وَعَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو الْحَسَنِ الْمُقْرِي قَالَ: حَدَّثَنِي سَيِّدِي أَبُو إِسْحَاقَ إِبْرَاهِيمُ الرِّفَاعِيُّ قَالَ: حَدَّثَنِي سَيِّدِي وَشَيْخِي السَّيِّدُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْخَصِيبِيُّ شَرَفُ اللَّهِ مَقَامَهُ قَالَ: حَدَّثَنِي عَسْكَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْفَارِسِيُّ عَلَيْهِ السَلَامُ قَالَ: قُلْتُ لِسَيِّدِي شُعَيْبٍ مُحَمَّدٍ النُّمَيْرِيِّ إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ: يَا سِيدِي لِمِنْ الْعِبَادَةُ بِحَقِيقَتِهَا؟ قَالَ: "لِمَنْ قَالَ لِمُوسَى عِنْدَ الْمُنَاجَاةِ: ﴿وَأَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوحَىٰ ❁ إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي﴾¹فَكَانَ هَذَا الْقَوْلُ مِنَ الْمَعْنَى لِإِسْمِهِ تَعْرِيفاً بِأَنَّهُ رَبُّهُ الْمَعْبُودُ، وَلَا يُعْلَنُ بِنُونِ الْعَظَمَةِ إِلَّا الْمَعْنَى -عَزَّ عَزُّهُ- فَمِنْ عَبْدِ الْإِسْمِ دُونَ الْمَعْنَى كَانَ كَافِرًا".

و از او نقل است گفت: ابوالحسن المُقری برایم حدیث کرد، گفت: سرورم ابواسحاق ابراهیم الرفاعی برایم حدیث کرد، گفت: سرورم و شیخ من السیّد ابوعبدالله الخصیبی خداوند مقامش را شریف گرداند برایم حدیث کرد، گفت: عسکر بن محمد الفارسی