يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ ۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ۖ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا ۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ﴾¹

وَمَا يَلِيهَا مِنْ أيِ الْقُرْآنِ الْكَرِيمِ الَّذِي اسْتُشْهِدَ بِهِ عَلَى مَا ذَكَرةُ إِلَى آخِرِ الْفَصْلِ، وَلَا حَاجَةٌ إِلَى ذِكْرِهِ هَاهُنَا. وَشَاهِدٌ آخَرُ حَسَنٌ اسْتَخْرَجْنَاهُ بِمَعُونَةِ اللَّهِ يُؤَكِّدُ مَا سَطَرْتُهُ قَوْلُهُ تَعَالَى: ﴿فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَٰذَا الْبَيْتِ﴾ فَهَلِ الْبَيْتُ إِلَّا الْإِسْمُ الَّذِي ظَاهِرُهُ كَعْبَةٌ وَقِبْلَةٌ وَبَاطِنُهُ السَّيِّدُ الْأَعْلَى الْمِيمُ مُقِيمُ كُلِّ شَرِيعَةٍ وَمِلَّةٍ، فَقَدْ اعْتَرَفَ أَنَّهُ مَرْبُوبٌ وَقَدْ أُمِرْنَا بِالْعِبَادَةِ لِرَبِّهِ الْعُلْيُ الْأَعْلَى الْمَطْلُوبِ.

و از آنچه شرح دادیم، روایتی است که سیّد خصیبی خداوند مقامش را شریف گرداند در کتاب خود «اَلْفَرْقِ بَيْنَ الرَّسُولِ وَالْمُرْسَلِ» (تفاوت میان رسول و مُرسَل) از سرور ما جابر جُعفی سلام بر او باد نقل کرده است، که گفت: از مولایم باقر -عَزَّ عَزُّهُ- درباره این گفتار خداوند عزّ و جلّ پرسیدم: ﴿خورشید را نسزد که به ماه رسد، و نه شب بر روز پیشی گیرد، و هر یک در سپهری شناورند﴾.

پس فرمود: (خورشید «محمد» است و ماه «معنی» پس رسول را نسزد که مُرسِل را درک کند وبه او برسد)، همچنان که شب پیش از روز نیست، زیرا نور پیش از ظلمت است، و مُکَوِّن (ایجاد کننده) پیش از مکان است.