مدتی بود که زمان به آن نمی‌رسد و شمارش آن را در نمی‌یابد؛ "واحدی" همراه با "اَحَد"بود.
سپس آن "واحد" که همان "اسم" است، خواست مشیئت کرد، پس از مشیئت او سلمان به وجود آمد. پس "سلمان" به پیش روی خود نگریست، پس از نور نگاهش، "یتیم اکبر" یعنی مقداد پدید آمد. و به سمت راست خویش نگریست، پس از نور نگاهش ابوذر درخشید. و به سمت چپ خویش نگریست، پس از نور نگاهش عبدالله بن رواحه درخشید. و به پشت سر خویش نگریست، پس از نور نگاهش عثمان بن مظعون درخشید. و به زیر پاهایش نگریست، پس از نور نگاهش قنبر درخشید. و آن خلقت ایتام به امر "حجاب اکبر" بود، و آن امر نیز به امر مولای او و قدرت "معنا"ی او بود.
سپس "قدیمِ اَزَل"، آفریدنِ خلق را به اراده و حکم خویش خواست، و با ذات خویش بر آنان تجلی فرمود و به آنان گفت: «آیا من پروردگار شما نیستم؟» گفتند: آری.
پس "اسم"، "قدیم به نور" بود در آن مدتی که زمان به آن نمی‌رسد و شمارش آن را در نمی‌یابد؛ زیرا او به قِدَمِ مولایش "اَزَل"، قدیم است، اما مساوی با "معنا"ی او نیست. بلکه "معنی"، مولای او، پدیدآورنده و آفریننده اوست. پس هرگاه معنی بخواهد که او را شرافت بخشد و برتری دهد، او را در زیر درخشش نور ذات خویش پنهان