دو، راهی میانه در پیش می‌گیرند. پس مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: آن، علم باطن است که نزد مؤمن قرار دارد، و او بدان نیازمندتر از خوردنی و آشامیدنی است. پس بر مؤمن واجب است که بر برادر مؤمن خود از دانش، جز آنچه را که می‌داند توانایی تحملش را دارد، بار نکند؛ و نیز آنچه را که میلش به آن قوی است، از او دریغ ندارد، هرگاه بداند که بر آن شکیبا و متحمل است. و هر کس علم را برای نااهلش ببرد، مانند کسی است که مروارید بر گردن خوکان آویخته باشد، و آن همان علم باطن است هنگامی که عارف آن را به اهل ظاهر عطا کند.

[54] وَبِالإِسْنَادِ بِعَيْنِهِ عَنٌ مَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ قَوْلِ اللّٰهِ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿وَلا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ﴾¹ قَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "مَعْنَاهُ، لا يَمْنَعُ الوالِدُ وَلَدَهُ عِلْمًا يَعْلَمُهُ خِيفَةً أَنْ يَحُوزَ عِلْمُهُ وَيَرْقَى إِلَى دَرَجَتِهِ فَاللّٰهُ تَعالَى يَفْتَحُ لَهُ أَبْوابًا مُضاعَفَةً مِنَ العِلْمِ عِوَضًا عَمّا يَدْفَعُهُ إِلَيْهِ".

و با همان اسناد از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت است که از ایشان دربارهٔ این گفتار خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- پرسیده شد: و فرزندانتان را از ترس تنگدستی مکشید.ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: معنایش این است که استاد معنوی دانشی را که می‌داند از شاگرد دریغ ندارد، از ترس آنکه مبادا دانش او را فراگیرد و به درجهٔ او