علمی از کتاب بود گفت: من آن را پیش از آنکه چشمت به هم خورد نزد تو می‌آورم. پس چون سلیمان آن را نزد خویش مستقر دید گفت: این از فضل پروردگارم است تا مرا بیازماید که آیا شکر می‌کنم یا کفران می‌ورزم؟ و هر کس شکر کند همانا به سود خویش شکر می‌کند، و هر کس کفران ورزد، پس همانا رب من بی‌نیاز و کریم است﴾.

پس سلیمان، در حالی که او نام بزرگ پنهان بود، به این حقیقت تصریح کرد و آن را فاش ساخت و آشکار را واضح گردانید، و برای وصی خویش آصف به ربوبیت اقرار کرد و برای آصف به بندگی خویش اعتراف نمود.

و همچنین سید عیسی -عَزَّ عَزُّهُ- برای وصی خود مولا شمعون -عَزَّ عَزُّهُ- با این گفتارش اعتراف کرد: «تو صخره منی و بر تو کلیسای خود را بنا می‌کنم.» پس برای او اقرار کرد که پناهگاه به سوی اوست و او مورد اطمینان است.

و همچنین سرور ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- در امور خویش اظهار عجز و نیازمندی به وصی خود نمود، و با پناه بردن به او در سختی و اندوهش در امورش، اعلان و تصریح کرد که علی پروردگار اوست، و همچنین با یاری خواستن به او در هنگام هر پیشامد ناگوارو سختی و محنتی، با این گفتارش: «کجاست تحقق‌بخش وعده‌ام، کجاست پرداخت‌کننده دِینم، کجاست زداینده اندوه از من، کجاست علیِ وصی؟»