در حالی به او عطا کند که به هلاکت و شک نزدیک شده و او را از شبهه و گمراهی برهاند، ده خانه از خانه‌هایی که به سبب مجازات، سکونتش در آنها واجب گشته بود، از او برداشته می‌شود.

[53] وَحَدَّثَنِي مَوْلايَ سَيِّدِي الشَيْخُ أَبُو عَبْدِ اللّٰهِ مُحَمَّدُ بْنُ الحَسَنِ قالَ: حَدَّثَنِي شَيْخِي أَبُو مُحَمَّدٍ الحَسَنُ بْنُ مُحَمَّد البَلَدِيِّ بِإِسْنادِهِ مَرْفُوعًا إِلَى مَوْلانا الصادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ قَوْلِ اللّٰهِ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿وَالَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا﴾¹ فَقالَ مَوْلانا -عَزَّ عَزُّهُ- : "هُوَ عِلْمُ الباطِنِ الَّذِي هُوَ عِنْدَ المُؤْمِنِ، وَهُوَ مُحْتاجٌ إِلَيْهِ أَكْثَرَ مِنَ الطَعامِ وَالشَرابِ فَيَجِبُ عَلَى المُؤْمِنِ أَنْ لا يُحَمِّلَ أَخاهُ المُؤْمِنَ مِنَ العِلْمِ إِلَّا ما يَعْلَمُ أَنَّهُ يُطِيقُ حَمْلَهُ وَلا يَمْنَعُهُ مَا تَقْوَى رَغْبَتُهُ فِيهِ إِذَا عَلِمَ أَنَّهُ صَابِرٌ عَلَيْهِ وَمُحْتَمَلٌ لَهُ وَمَنْ حَمَلَ العِلْمَ إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ كانَ كَمُعَلَّقِ الدُرِّ فِي رِقابِ الخَنازِيرِ، وَهُوَ العِلْمُ الباطِنُ إِذا أَعْطَاهُ العارِفُ لِأَهْلِ الظَاهِرِ".

و مولایم، سرورم، شیخ ابوعبدالله محمد بن حسن برایم حدیث کرد، گفت: شیخ من ابومحمد حسن بن محمد بلدی با اسناد خود که آن را به مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- می‌رسانَد، برایم حدیث کرد که از ایشان دربارهٔ این گفتار خداوند عزّوجلّ پرسیده شد:و کسانی که چون انفاق کنند، نه اسراف می‌ورزند و نه تنگ می‌گیرند، و میان این