خود قرار داد که با آن می‌بیند و گوش خود که با آن می‌شنود و زبان خود که با آن سخن می‌گوید. پس اگر جمیع مظاهر اسم هزار شخص بودند، هرآینه "واحد" (یکی) بودند و او محمد بن عبدالله الهاشمی است.»
[۳۲۱] وَعَنْهُ أَنَّهُ قَالَ: "الْأَحَدُ أَمِيرُ النَّحْلِ، وَالْوَاحِدُ الْمِيمُ" فَقِيلَ لَهُ: يَا مَوْلَانَا، لِمَ سُمّيَ وَاحِدًا؟ فَقَالَ: "لِأَنَّهُ وَحَّدَ الْأَحَدَ تَوْحِيدًا لَمْ يُوَحِّدْهُ مِثْلُهُ أَحَدٌ فَهُوَ وَاحِدٌ فِي تَوْحِيدِهِ الْأَحَدَ".
و از او آمده است که فرمود: «"اَحَد" یا ذات یگای یکتا امیر النحل مولی علی است، و "واحد" محمد است.» پس به او گفته شد: ای مولای ما، چرا "واحد" نامیده شد؟ فرمود: «زیرا او "اَحَد" را به توحیدی یگانه دانست که هیچکس مانند او، او را یگانه ندانست. پس او در توحید ورزیدنَش نسبت به "اَحَد"، "واحد" و یگانه است.»
[۳۲۲] وَبِالْإِسْنَادِ عَنْ الْعَالَمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ كَانَ وَلَا مَكَانَ، ثُمَّ خَلَقَ الْمَكَانَ فَجَعَلَهُ يَحْوِي وَلَا يُحْوَى وَهُوَ الْمِيمُ".
و با اسناد از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است که فرمود: «همانا الله سبحانه بود و مکانی وجایی نبود. سپس "مکان" را آفرید، پس آن را چنان قرار داد که "در بر می‌گیرد" و "در بر گرفته نمی‌شود" ، و آن محمد است.»