[۳۱۹] وَحَدَّثَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْبَغْدَادِيُّ أَنَّهُ قَرَأَ فِي كِتَابِ الْكَافِي فِي دُعَاءٍ لِمَوْلَانَا أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- يَقُولُ فِيهِ: "اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِإِسْمِكَ الَّذِي ظَهَرْتْ بِهِ لْخَاصَّةُ أَوْلِيَائِكَ وَعِبَادَكَ الَّذِينَ عَرَفُوكَ بِحَقِيقَتِكَ فَوَحَدُوكَ إِذْ وَجَدُوكَ أَنْ تُعْرِّفَنِي نَفْسَكَ لِأُقِرَّ لَكَ بِحَقِيقَةِ الْإِيمَانِ، وَلَا تَجْعَلْنِي مِمَّنْ عَبَدَ الْإِسْمَ دُونَ الْمَعْنَى إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ".

و ابو عبدالله الحسین بن محمد البغدادی حدیث کرد که او در کتاب "الکافی" در دعایی از مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- خوانده است که در آن می‌گوید: «خداوندا، همانا من تو را می‌خوانم به آن "اسم" تو که با آن برای خاصانِ اولیائت و بندگانت که تو را به حقیقتت شناختند، ظاهر شدی، پس تو را یگانه دانستند آنگاه که تو را یافتند؛ از تو می‌خواهم که ذات خودت را به من بشناسانی تا برای تو به حقیقت ایمان اقرار کنم، و مرا از کسانی قرار مده که "اسم" را بدون "معنی" پرستیدند، همانا تو بر هر چیز توانایی.»

[۳۲۰] وَعَنْ النَّقِيبِ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَلْیهِ السَّلَامُ عَنْ مَوْلَانَا الصَّادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "إِنَّ الْمَعْنَى أَحَدٌ خَلَقَ وَاحِداً، فَجَعَلَهُ عَيْنَهُ الَّتِي يَنْظُرُ بِهَا وَأُذُنَهُ الَّتِي يَسْمَعُ بِهَا وَلِسَانُهُ الَّذِي يَنْطِقُ بِهِ، فَلَوْا كَانُوا أَلْفَ شَخْصٍ لَكَانُوا وَاحِداً وَهُوَ مُحَمَّدٌ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْهَاشِمِي".

و از نقیب محمد بن سنان علیه السلام از مولای ما الصادق -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است که فرمود: «همانا "معنی"، "اَحَد" و یکتا است که "واحدی" را آفرید، پس او را چشم