[۳۱۲] وَبِإِسْنَادِهِ عَنِ الْعَالِمِ الصَّادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "الْأَسْمَاءُ وَالصِّفَاتُ تَدُلُّ عَلَى الْمُحْدَثَاتِ، أَعْنِي الْمَكَانَ وَهُوَ الْمِيمُ، لِأَنَّهُ قَدْ دَخَلَ عَلَيْهِ الْإِسْمُ وَالصِّفَةُ وَمُنْذُ وَكَمْ وَإِلَى وَأَيِّ شَيْءٍ وَمِنْ أَيِّ شَيْءٍ، وَالْأَزَلُ -عَزَّ وَجَلَّ- هُوَ الْمَعْنَى غَيْرُ مُحْتَاجٍ إِلَى ذَلِكَ، وَإِنَّمَا الْعَارِفُ مُحْتَاجٌ إِلَى الْإِسْمِ لِيَدْعُوَ بِهِ وَإِلَى الصِّفَاتِ لِيُسْتَدِلَّ بِهَا عَلَى وُجُودِهِ حَتَّى لَا يَحْتَاجَ الطَّالِبُ الْمِرْبَدُ إِلَى رُؤْيَةٍ بِعَيْنٍ أَمْ لَمْسٍ بِكَفٍّ أَوْ سَمَاعٍ بِأُذُنٍ أَوْ إِحَاطَةٍ بِقَلْبٍ، وَلَوْ كَانَتْ صِفَاتُهُ لَا تَّدَلَ عَلَيْهِ وَأَسْمَاؤُهُ لَا تَدْعُو إِلَيْهِ، لَكَانَ الْمَعْبُودُ غَيْرَهُ وَالْمَطْلُوبُ سِوَاهُ وَلَطَالَ عَلَى الرَّاغِبِ مَعْرِفَتُهُ وَعَلَى الْعَالَمِ وُجُودُهُ".

و با اسناد او از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است که فرمود: «اسامی و صفات بر پدیده‌های نوظهو دلالت می‌کنند، منظورم «مکان» یا همان عالم مخلوق است و آن «محمد» است ، زیرا بر آن، اسم و صفت و "از کِی" و "چه اندازه" و "تا کجا" و "چه چیزی" و "از چه چیزی" داخل شده است یعنی در قالب اینها می‌گنجد. و اَزَل -عَزَّ وَجَلَّ- همان «معنی» است که نیازی به آن قالب‌ها ندارد. و عارف همانا به «اسم» نیازمند است تا به وسیله آن معنی را بخواند، و به صفات نیازمند است تا به وسیله آنها بر وجود او استدلال شود، تا اینکه طالبِ مبتدی یا جوینده؛ نیازمند دیدن با چشم یا لمس کردن با دست یا شنیدن با گوش یا دریافت کامل با قلب نباشد، و اگر صفات او بر او دلالت نمی‌کردند و نام‌هایش به سوی او فرا نمی‌خواندند، هرآینه معبود غیر او