می‌خواند که محمد همان الله است. پس هر کس اقرار کند که اوست ونهایتی فراتر از او نیست، به تحقیق کفر ورزیده است، و هر کس انکار کند که او «اسمی» برای «معنی» است، به تحقیق کفر ورزیده است.»

[۳۰۹] وَمَا رُوِيَ عَنْ مَوْلَانَا الْحَسَنِ الْأَوَّلِ أَنَّهُ قَالَ لِمَوْلَانَا أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "لَقَدْ أَفْلَحَ مِنْ عَرْفَكَ ظَاهِرًا وَ آمْنَ بِكَ بَاطِنًا" يُرِيدُ أَنَّهُ قَدْ أَفْلَحَ مَنْ أَقَرَّ لِلصُّورَةِ الْمَرْئِيَّةِ بِالْمَعْنَوِيَّةِ، وَعَرِفَ أَنَّ الذَّاتَ الْأَزَلِيَّةَ ظَاهِرَةٌ بِهَذِهِ الصُّورَةُ الْمَرْئِيَّةُ.

و آنچه از مولای ما امام حسن مجتبی روایت شده است که او به مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- گفت: «همانا رستگار شد آنکه تو را در ظاهر شناخت و در باطن به تو ایمان آورد.» منظورش این است که رستگار شد آنکه برای صورتِ دیدنی به معنویت یعنی حقیقتِ معنا و الوهیت اقرار کرد، و دانست که ذات ازلی به این صورتِ دیدنی ظاهر گشته است.

[۳۱۰] وَبِهَذَا الْإِسْنَادِ أَنَّ مُخَاطِباً خَاطَبَ مَوْلَانَا الْحَسَنَ الْأَوَّلَ -عَزَّ عَزُّهُ- فَقَالَ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَأنْتَهَرَهُ فَقَالَ الرَّجُلُ: يَا أَمِيرَ الْكَافِرِينَ فَقَالَ: "هِيَ وَاللَّهِ وَإِنْ كَانَتْ تَغِيظُ فَهِيَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ الْأُولَى، لِأَنَّ هَذَا الْإِسْمَ لَا يَتَسَمَّى بِهِ أَحَدٌ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي السَّمَاءِ إِلَّا مَوْلَانَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيَّ -عَزَّ عَزُّهُ- ".