و مانندِ آن، چیزی است که از او که خدا درجه‌اش را بالا بَرَد در شعرش که در آن بیانِ حقیقت است، می‌آوریم: هفت نام است که «نام‌گذارنده» نامیده می‌شوند، نه «نام‌نهاده».
و شرحِ آن به گفتارِ او،این است:
هفت نام برای «معنی» بالذات یعنی مخصوصا وجود دارد که بر غیرِ او از إسم و باب اطلاق نشده است، و آن نام‌ها در حقیقت از هابیل تا مولای ما علی که شکوهش بزرگ باد هستند، و اوست نام‌گذارنده ی همه‌ی نام‌ها .
و «نام‌ها» همان محمد است، و او جایگاهِ نام‌ها و صفات واوصاف است.
و همچنین سلمان جایگاهِ نام‌ها و صفاتِ محمد است، زیرا محمد را هیچ یک از خلقش ادراک نمی‌کند و او را حدّ و مرزی نمی‌نهد وذات او را نمی‌شناسد، جز آفریننده‌ی اَزلیِ قدیمش یعنی علی، همان که پدید آورنده‌یِ آن اَزَلی یعنی محمد وسلمان و هر که پایین‌تر از اوست.
و ابو الحسن علی بن سرور الهَیّاجی رضی الله عنه از شیخ ابو سعید میمون بن القاسم الطبرانی برایم حدیث کرد که گفت:
از ابو الحسین محمد الجِلّی که خدا آن دو را مقدس گرداند درباره‌ی گفتارِ او که نامش خجسته باد پرسیدم: ﴿ای اهل کتاب، در دینِ خود غلوّ و زیاده‌روی نکنید و درباره‌ی