الْمَعْنَى تَعَالَى وَفِي هَذَا قَالَ سُبْحَانَهُ: ﴿لِّيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَن بَيِّنَةٍ وَيَحْيَىٰ مَنْ حَيَّ عَن بَيِّنَةٍ ۗ وَإِنَّ اللَّهَ لَسَمِيعٌ عَلِيمٌ﴾¹ وَفِي قَوْلِهِ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ ۗ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ﴾² فَالنَّفْسُ الْمُحَذِّرَةُ هِيَ مُحَمَّدٌ -عَزَّ عَزُّهُ- لِأَنَّهُ مَوْضِعُ النَّعْتِ وَالصِّفَةِ وَلَهُ مَالِكٌ هُوَ الْغَايَةُ فَقَالَ تَعَالَى: وَيُحَذِّرُكُمْ اللَّهُ نَفْسَهُ أَنَّ تَجْعَلُوهُ مَخْلُوقًا يَجْرِي عَلَيْهِ مَا يَجْرِي عَلَى الْمَخْلُوقِينَ".

و این مطلب را با گفتاری از شیخ و فقیه ما، شیخ ابو عبدالله الحسین بن حمدان الخصیبی که خدا شخصش را نورانی کند وضوح و بیان بیشتری می‌بخشیم، و آن، چیزی است که در «فقه رساله»‌ی خود از یحیی بن مَعین السامری - علیه السلام – و سؤالِ او از السید ابو شعیب که تسلیم بر او باد روایت کرده است، درباره‌ی گفتارِ خداوند تعالی: ﴿موسی گفت: این قرار میان من و تو باشد؛ هر یک از دو مدت را که به پایان رساندم، پس هیچ ستمی بر من نیست؛ و خدا بر آنچه می‌گوییم گواه است﴾. پس ابو شعیب که سلام از اوست فرمود:

« "دو مدت" همان سید سلمان و سید محمد که سلام بر آن دو باد هستند. پس همانا واجب است که نخست السید سلمان شناخته شود، سپس از طریق سلمان، سید محمد که شکوهش بزرگ باد شناخته شود تا اینکه از «باب» وارد شود، چنانکه خداوند سبحانه