«الله» یعنی إسم آفریده‌ای از آفریدگانِ معنی است، و آفریده‌ای از او است. و هر چه اسم بر آن اطلاق گردد، پس آن آفریده شده است، به جز معنی که شکوهش بزرگ باد و «الله» همان إسم آفریننده‌ی هر چیزی است. خجسته باد معنی که هیچ چیز مانندِ او نیست.»

و هنگامی که «معنی» سبحانه همان آفریننده‌یِ چیزها است، که همان «نامِ اعظم» که شکوهش بزرگ باد می‌باشد، چنانکه سرور ما حمران بن أعین از مولای ما صادق که شکوهش بزرگ باد بیان نمود،در این صورت این إسم جلیلِ آفریننده، نامی است نه مانندِ نام‌های پدید آمده ، و چیزی است نه مانندِ چیزهای پدید آورده شده.

زیرا اگر بگوییم گفتارِ ما «الله» صرفاً یک ویژگی است،صحیح نیست، و صفت پرستیده نمی‌شود، زیرا صفت به خودی خود برپا نیست، و آنچه به خودی خود برپا نیست، وجودش ثابت نمی‌شود، زیرا برای آن جایگاهی در وجود نیست، و آنچه جایگاهی در وجود ندارد، موجود نیست، و آنچه موجود نباشد، جایز نیست که نامی برای «معبود» باشد.

و از آنجا که آفریننده‌ی ازلی علی عزعزه که علتِ علت‌ها است، می‌بایست ظاهر، دیدنی، مشاهده‌پذیر، متجلی، و در برابرِ دیدگانِ خلقش موجود باشد آن هم از روی رأفت و لطف و نعمت بر آنان ،جایز نبود در اثباتِ حجتِ تامه‌ی او، که «نامِ» کریمِ او