عَلَيْهِ بِعَيْنِ الْبَصِيرَةِ وَفَهِمَ غَوَامِضَ فِقْهِهُ قَالَ كَمَا نَقُولُ بِتَوْفِيقِ اللَّهِ وَبِهِ الْقُوَّةُ وَالْحَوْلُ وَلِشَيْخِنَا عَلَيْنَا بِذَلِكَ الْمِنَّةُ وَالطُّولِ حَيْثُ قَالَ: "إِنَّ الْإِسْمَ -عَزَّ عَزُّهُ- مَاهِيَّتُهُ مِنْ نُورَيْنِ جَوْهَرَيْنِ قَدِيمٌ وَمُحْدِثٌ، فَالْقَدِيمُ بَاطِنُهُ الَّذِي هُوَ اللَّهُ الْإِسْمُ الْجَلِيلُ الْمُخْتَرِعُ مِنْ نُورِ ذَاتِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ، وَالنُّورُ الْمُحْدِثُ هُوَ ظَاهِرُ السَّيِّدِ الْمِيمِ، وَمِنْهُ رُوحُ الْبَابِ إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ".

چنانکه مولای ما امیرالمؤمنین که شکوهش بزرگ باد در برخی از سخنانش فرمود: «هر کس جدایی را از پیوستگی، وجداسازی را از درهم‌تنیدگی، و حرکت را از سکون بازشناسد، و صفات را از ذات جدا سازد، پس آن شناخت، توحیدِ ناب است.»

بیانِ آن، گفتارِ خداوند تعالی در داستان موسی که شکوهش بزرگ باد است: ﴿و هنگامی که موسی به میقات ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، گفت: پروردگارا، خود را به من بنمایان تا به تو بنگرم. گفت: هرگز مرا نخواهی دید، لیکن به کوه بنگر، پس اگر در جایش استوار ماند، مرا خواهی دید. پس هنگامی که پروردگارش بر کوه تجلی کرد، آن را درهم کوبید و موسی مدهوش افتاد. پس چون به هوش آمد، گفت: تو منزهی، به سوی تو بازگشتم و من نخستینِ مؤمنانم﴾.

پس شیخ ابو عبدالله الحسین بن حمدان الخصیبی که خداوند مقامش را شریف گرداند بیانِ آن را در گفتارِ خداوند تعالی: ﴿پس هنگامی که پروردگارش بر کوه تجلی کرد، آن را درهم کوبید و موسی مدهوش افتاد﴾ برای ما روشن ساخت و فرمود که «کوه» همان