اخْتَرَعَهُ بَارِئُهُ وَأَظْهَرَهُ لِإِرَادَتِهِ فِيهِ، وَأَوْقَعَ الْحَدَثَ بِالصُّورَةِ الْمُحَمَّدِيَّةِ الَّتِي تَأَنَّسَ بِهَا إِلَى الْأُمَمِ، فَكَانَ مُتَّبَعاً لِأَهْلِ الْعِلْمِ مِمَّنْ تَقَدَّمَ.
بدان جهت که کسانی که معتقد شدند إسم قدیم است، بدین عقیده گراییدند، و هنگامی که این را از روی تقلید باور داشتند و در آن از نزد اهل علم ژرف‌اندیشی نکردند تا جایگاه «نام» را نسبت به «نام‌گذارنده‌اش» بشناسند، همانا آن دو را یک جوهر واحد قرار دادند و قائل به دو خدا شدند، زیرا که آن دو را قدیم پنداشتند. و این چیزی است که خردها آن را نمی‌پذیرند، و گواه بر آن تباه و بیمار است؛ گواه بر اینکه إسم با «معنای» خود برابر دانسته شود، یا بنده با مولایش، یا اینکه «پرستش‌شده» مانند «معبود» باشد.
برتر است پروردگار ما، آن بلندمرتبه‌ی بزرگ ، و مقدس است نام‌های او. و همانا نهی از این عقیده در کتابِ روشنگر در گفتارِ خداوند تعالی آمده است: (و خدا گفت: دو معبود برنگیرید، همانا او معبودی یگانه است، پس تنها از من بترسید).
و گفتارِ او -عَزَّ وَجَلَّ- :(و نه اینکه به شما دستور دهد که فرشتگان و پیامبران را پروردگارانِ خود بگیرید. آیا شما را به کفر فرمان می‌دهد پس از آنکه شما مسلمانید؟).
و گفتارِ او -عَزَّ وَجَلَّ- : (بگو: چه چیزی در گواهی دادن بزرگتر است؟ بگو: خدا میان من و شما گواه است؛ و این قرآن به من وحی شده تا شما را و هر که را این پیام به