بنده‌ی نیازمند به اوست، و اینکه خدا معبودِ اوست که بر او تکیه می‌کند و او را می‌خواند و به درگاهش تضرع می‌کند و با او برای برطرف شدن گزندش و زدودن اندوهش مناجات می‌کند، و از او بر علیه دشمنانش در سختی‌ها و جنگش یاری می‌جوید.

و از جمله‌ی دلایلِ واضح و حجت‌های ثابتِ گواه که دلالت می‌کند بر اینکه آن سَرور همان نامِ اعظم و بنده و خاصّه‌ی گرامی‌داشته‌ی او و فرستاده‌ی او به سوی همه‌ی امت‌هاست، آن شاهدی است که آن را آشکار ساخت، که دفع و رد آن ممکن نیست و گریزی برای موحد از گفتنِ آن در عبادت و قصدش نیست، و آن، شهادت دادنِ او به طور علنی و ندای او به طور آشکار است: (گواهی می‌دهم که هیچ معبودی جز الله نیست و گواهی می‌دهم که محمد فرستاده‌ی الله است). و گفتارِ او سبحانه و تعالی در کتابِ نازل شده‌اش که در آن بیانِ هر مشکلی است:(پس وحی فرستاد به بنده‌اش آنچه را وحی فرستاد. دل آنچه را دید دروغ نشمرد).

و اقرارِ حضرت محمد که شکوهش بزرگ باد به اینکه او رسول است، به گفتارِ او -عَزَّ وَجَلَّ- : (بگو ای مردم، من فرستاده‌ی خدا به سوی همه‌ی شما هستم، آن که فرمانروایی آسمان‌ها و زمین از آنِ اوست، هیچ معبودی جز او نیست، زنده می‌کند و می‌میراند،