وَتَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ مَا وَصَلَ إِلَيْهِ عِلْمِي وَمَا عَلِمْتُهُ مِنْ سَيدِي وَشَيْخِي، وَمَا أَخَذْتُهُ عَمَّنْ لَقِيتُهُ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ السَّادَاتِ وَالْإِخْوَانِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ.

تَمَّ الْبَابُ بِحَمَّدُ اللَّهِ وَمِنْهُ وَحَسْنُ تَوْفِيقِهِ وَمَعُونَتِهِ وَصَلَّى اللَّهُ عَلَى مَشَاكِي أَنَورَاهُ وَمَعَادِنِ أَسْرَارِهِ الشَّجَرَةُ الْمُبَارَكَةُ الزَّيْتُونَةُ الَّتِي لَاشَرْقِيَّةٌ وَلَا غَرْبِيَّة وَحَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ.

وَأَنْشَدَنِي شَيْخِي لِوَلَدِهِ حَيْدَرَةَ رَحِمَهُمَا اللَّهُ تَعَالَى:

يَا مَنْ تَسَمَّى بِكُلِّ إِسْمٍ وَهُوَ عَلَى حَالِهِ مُقِيمٌ

ظَهَرَتْ فِي عَالَمٍ عَلْيَا وَأَنْتَ مَعْنَاهُمْ الْقَدِيمُ

و روایت شده است که السید المیم (اشاره‌ی باطنی به حضرت محمد) -عَزَّ عَزُّهُ- شنید که مردی دعا می‌کند و می‌گوید: ای مهربان‌ترین مهربانان ، پس نبی -عَزَّ عَزُّهُ- شانه‌ی آن مرد را گرفت و فرمود: «اینک او ارحم الراحمین است که با چهره‌اش به تو رو کرده است، پس حاجتت را از او بخواه؟» پس آن مرد نگریست و ناگهان مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را دید. پس به به نبی گفت: آیا او همان است؟ (پرسش درباره‌ی هویت الهی و یکی بودن آن دو) فرمود: «آری، او همان است» (تأیید آن هویت واحد).

و ارحم الراحمین نیز از نام‌های علی است که بدان به او اشاره کرد، و همچنین محمد -عَزَّ عَزُّهُ- در حالی که او یعقوب در قبّه‌ی یوسفی (مقام و تجلیگاه یوسفی) بود، به آن اشاره کرد، آنگاه که بنیامین را با برادرانش فرستاد و گفت: ﴿گفت آیا شما را بر او امین شمارم