[۲۹۶] ذَلِكَ قَوْلُ أَبِي ذَرٍّ عَلَيْهِ السَّلَامُ حِينَ نَفَاهُ عُثْمَانُ عَنِ الْمَدِينَةِ وَخَرَجَ مَوْلَانَا مُشَيِّعاً لَهُ، فَقَالَ لِمَوْلَانَا وَقَدْ وَدَّعَهُ: "تَرَكْتَنِي يَا حِقُ وَمَا لِي مِنْ صِدِّيقٍ"

این، گفته ابوذر علیه السلام است، هنگامی که عثمان او را از مدینه تبعید کرد و مولای ما برای بدرقه او خارج شد، پس در حالی که با مولای ما وداع می‌کرد، به او گفت: "«مرا رها کردی ای حق، در حالی که هیچ دوستی برایم نمانده است»."

[۲۹۷] وَقَدْ رُوِيَ أَنَّ هَذِهِ الْآيَةَ هِيَ خَاتِمَةُ الْإِنْجِيلِ وَهِيَ قَوْلُهُ: ﴿لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبِينُ﴾ وَإِنَّ مِنْ نَقْشِهَا عَلَى فَصِّ خَاتَمِهِ أَذْهَبَ اللَّهُ عَنْهُ الْحُزْنَ.

و روایت شده است که این آیه، خاتمه انجیل است و آن، این کلام است: (هیچ معبودی جز خدا نیست، آن فرمانروای حقِ آشکار)، و اینکه هرکس آن را بر نگین انگشترش حک کند، خداوند اندوه را از او دور می‌سازد.