می‌شد، و عمرو نزد ما «گوهرِ ضِدّ» است، خداوند لعنتش کند. و این را فرموده‌ی او -عَزَّ وَجَلَّ- تأیید می‌کند: (امروز چیزهای پاکیزه برای شما حلال شد... و هر کس به "ایمان" کفر ورزد، قطعاً عملش تباه شده و او در آخرت از زیانکاران است).

پس «ایمان» همان مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- است و هر کس به او کفر ورزد، عملش تباه شده است، چنانکه -عَزَّ وَجَلَّ- فرمود: (همانا خداوند این را که به او شرک ورزیده شود نمی‌آمرزد، و پایین‌تر از آن را برای هر که بخواهد می‌آمرزد؛ و هر کس به خدا شرک ورزد، به تحقیق گناهی بزرگ بربافته است).

و آنچه درباره‌ی عمرو ذکر کردیم، تأیید می‌شود با آنچه شیخ مورد وثوق ابو الحسین محمد بن علی الجِلّی قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ روایت کرده که گفت: هنگامی که «الإسم» در «قبّه‌ی هاشمی» در پنج شخص ظاهر شد، «الضِّدُّ» که همان دومی است لعنه الله نیز در پنج شخص ظاهر بود و آنان عبارتند از: عُمَرو، و عَمرو بن عبد ودّ العامری، و ابوجهل، عُمَر بن هشام، و سراقة بن مالک و عایشه.

و اما: فرموده‌ی سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- : «"ایمان" به تمامی، به سوی "شرک" به تمامی، به میدان رفت»، که منظورش عمرو بن ودّ العامری است، معنایش آن است که او از جمله‌ی این پنج تن ظاهر شد، پس آنان «ضدّ دوم» هستند و عمرو «جمله‌ی شرک» است. و سید رسول او را هدایتگر نامید.