و خداوند را نام‌های بسیاری است که به شمار و عدد در نمی‌آید و از ابتدای آفرینش عالم تا زمان ما بدین نام‌ها خوانده می‌شود، و او در قرآن نود و نه نام دارد، از جمله: «الْمُسَبِّحُ» ، «الْمُقَدَّسُ» ، «التَّالِي» ، «الشَّاكِرُ» ، «الذَّاكِرُ»)، «الْحَامِدُ» ، «الْمُصَلّي» ، و نام‌هایی مانند اینها، که شناخته‌شده و مشهور هستند، چنانکه خداوند فرمود: (و نام‌های نیکو از آنِ خداوند است؛ پس او را با آنها بخوانید، و آنان را که در نام‌های او کژروی می‌کنند واگذارید؛ به زودی به آنچه می‌کردند جزا داده خواهند شد).

آیا نیکوست که یکی از ما در شدتی باشد و بخواهد از خدا رفع آن را بخواهد، بگوید: ای چیره ، ای هلاک‌کننده؟ نه، بلکه نیکوست که بگوید: ای ایمنی‌بخش ، مرا سلامت دار، ای نگهدارنده ، مرا حفظ کن. پس تو را امر کرد که او را برای آن شدتی که در آن هستی، به نامی بخوانی که شایسته‌ی رهایی تو از آن وضعی است که در آنی، که او را از میان نام‌های نیکویش به «الْحَيّ» (زنده) و «الْعَالِمِ» (دانا) و «الْقَادِرِ» (توانا) مخصوص گردانی. پس این است ای فرزندم، خداوند مرا از تو بهره‌مند سازد، آنچه به من رسید و دانستم. از خداوند رسیدن به حقیقت معرفتش را به فضل و بخشش و رحمتش مسئلت داریم.

و از نام‌های مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- : «الْمَلِكُ» ، «الْحَقُّ» ، «الْمُبَينُ» است، که آن را به توفیق خداوند تعالی استخراج کردیم و به آنچه از سرورمان و شیخمان ابی عبدالله الحسین بن