وَقَوْلُهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ﴾¹ وَقَوْلُهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿وَمَن یَبخَل فَإِنَّمَا یَبخَلُ عَن نَّفسِهِ﴾² وَقَوْلُهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴾³.

وَمِمَّا رُوِيَ عَنْ المَوَالِي الأَنْوَارِ -عَزَّ عَزُّهُ- م فِي ذٰلِكَ مِنْ مَأْثُورِ الأَخْبَارِ الَّذِي رَوَى أَهْلُ الفَضْلِ بِهِمْ فِي القَوْلِ وَالنَقْلِ مَا أَدَّبُوا بِهِ أَتْبَاعَهُمْ وَأَمَرُوا بِهِ أَشْياعَهُم فَكَانَ أَمْرُهُم لِلأَوائِلِ ألْحَقَنَا اللّٰهُ بِهِمْ مَنْهَجاً لَنَا نَنْتَهِجُهُ وَنَقْتَفِيهِ، وَمَحْظُورٌ عَلَيْنَا تَجَاوُزُهُ وَتَعَدِّيهِ، نَسْأَلُ اللّٰهَ الكَرِيمَ أَنْ يُوَفِّقَنَا لِلقَوْلِ وَالعَمَلِ بِمَا يُرْضِيْهِ إِنَّهُ سَمِيعُ الدُعَاءِ قَرِيبٌ مُجِيبٌ.

و لیکن از آنجا که پیروی از امرِ [الهی] در قرآن، فریضه‌ای است که انسان بدان پایبند است و میزانی (قسطاس) و بیانی است، و آن گفتار خداوند عزّ و جلّ است که: و ما کتاب را بر تو نازل نکردیم مگر برای اینکه آنچه را در آن اختلاف کرده‌اند، برایشان روشن سازی و نیز گفتار او تعالی، که چه بزرگ است گوینده‌اش: پس آنچه را بدان مأموری آشکار کن و از مشرکان روی بگردان.

و گفتار او عزّ و جلّ: ای پیامبر، آنچه را از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شده است، ابلاغ کن؛ و اگر نکنی، رسالت او را نرسانده‌ای و گفتار او که نامش پربرکت