آفریدگان را آفرید». پس آنکه جهان را آفرید، «سید میم» عزّ شأنه است، و او را نیز آفریننده‌ای است که او را آفریده و او همان «علیّ عظیم» است.

( و إسمهُ عندالرنج: حربیا )

تَفْسِيرُهُ حَرْبَةٌ يَحْمِلُهَا الزُّنُوجُ يَفْتَخِرُ بِهَا الْمَلِكُ إِنْ وَقَعَتْ فِي شَيْءٍ أَهْلَكَتْهُ وَدُمِّرَتْ عَلَيْهِ، وَمَنْ حَمَلَهَا عَزّ بِهَا وَاعْتَصَمَ مِنْ عَدُوّهِ فَسَمَّوْهُ بِإِسْمِ هَذِهِ الْحَرْبَةِ وَهُوَ كَذَلِكَ مَنْ عَرَفَهُ اعْتَزَّ بِمَعْرِفَتِهِ وَاعْتَصَمَ بِحَبْلِ اللَّهِ كَمَا قَالَ مَوْلَانَا عِزَّتْ آلَاؤُهُ فِي بَعْضُ خُطَبِهِ عَلَى مِنْبَرِ عَظَمَتِهِ: "يَعِزُّ ذَلِيلُهَا بِإِقْرَارِهِ وَيُذِلُّ عَزِيزُهَا بِإِنْكَارِهِ".

و نام او نزد «رَنج» (احتمالاً زنگیان)، حربیا است. تفسیر آن «حَربَه» (زوبین یا نیزه کوتاه) است که زنگیان آن را حمل می‌کنند و پادشاه به آن افتخار می‌کند. اگر به چیزی برخورد کند، هلاک و نابودش می‌سازد، و هر کس آن را حمل کند، به وسیله آن عزیز و از دشمنش در امان می‌ماند. پس او را به نام این حربه نامیدند. و او نیز چنین است؛ هر کس او را بشناسد، به معرفتش عزیز می‌شود و به ریسمان الهی چنگ می‌زند. همانطور که مولای ما عزتش بزرگ باد در یکی از خطبه‌هایش بر منبر عظمتش فرمود: «خوارِ آن با اقرار به او عزیز می‌شود، و عزیزِ آن با انکار او خوار می‌گردد».