والاتر است و امیرالمؤمنین بر سر عثمان فریاد کشید، پس عثمان از برابر او گریخت و به سوی آبگیر افتاد. پس مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- پای عثمان را گرفت در حالی که عثمان فریاد می‌زد. در این هنگام دایه‌اش آمد و آن دو را در این حالت یافت و به مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- گفت: «ای میمون (مبارک)، تو با نجات دادن پسرم بر من منت نهادی».
محمد بن اسحاق قاضی گفته است: روایت کرده‌ام که آن زن به او گفت: «جمع‌کننده ، تو پسرم را برایم جمع کردی». و در قبیله بنی‌هلال خاندانی است که به آن «مَجمَع» گفته می‌شود، یعنی خاندان مبارک.
و مادربزرگش او را علیماً نامید. این نام برگرفته از «عِلم» است، و او نیز خود بر منبر از خویش چنین خبر داد و فرمود -عَزَّ عَزُّهُ- : «من به آنچه در آسمان‌ها و زمین است آگاه هستم، و به آنچه در رحم‌هاست دانا هستم».
و برادرش جعفر او را مرتضی نامید. پس او کسی است که اهل آسمان‌ها و زمین او را به عنوان امام پسندیدند . و این همان قول او -عَزَّ وَجَلَّ- است که: ﴿و اوست آنکه در آسمان خداست و در زمین امام است﴾.