( وسماهُ عمهُ المقوم بن عبدالمطلب الصلصال )

وَالصَّلْصَالُ هُوَ التُّرَابُ عَالٍ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ، أَرَادَ بِهِ فِي لُغَةِ الْعَرَبِ الْحَرَكَةَ وَالسُّرْعَةَ، وَكَانَ مَوْلَانَا -عَزَّ عَزُّهُ- شَدِيدٌ الْحَرَكَةِ، فَلِذَلِكَ كَنَّاهُ النَّبِيُّ -عَزَّ عَزُّهُ- : بِأَبِي تُرَابٍ، لِأَنَّهُ أَبٌ لِكُلِّ مَا خُلِقَ مِنْ التُّرَابِ.

و رسول الله او را مرد کامل نامید. هنگام این فرمایش او: «هر آینه فردا پرچم را به "مردی" می‌دهم که خدا و رسولش را دوست دارد، و خدا و رسولش نیز او را دوست دارند». مقصودش از کلمه «مرد»، آن است که او در نفسِ خود کامل است. و به اجماع علمای ظاهر، رسول الله -عَزَّ عَزُّهُ- پیش از آن روز پرچم را ابتدا برای «اولی» و سپس برای «دومی» بسته بود، اما هر دو شکست‌خورده بازگشتند – که حدیث و خبر آن پیش‌تر آمده است. پس پیامبر بر آن دو نام مؤنث اطلاق کرد. این امر را این قول خداوند متعال تأیید می‌کند: ﴿آنان به جای او جز «موجودات مؤنث» را نمی‌خوانند، و جز شیطان سرکش را نمی‌خوانند ❁ خداوند او را لعنت کرد، و شیطان گفت: هر آینه از بندگانت نصیبی معین برخواهم گرفت﴾. و «اولی» خلیفه رسول الله خوانده می‌شد و «دومی» فرمانروایی ، و این دو نامی است که در حقیقت از آنِ مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- است.