صورت او ظاهر می‌شود، بر سه دسته‌اند: دسته اول: اهل صفا ، دسته دوم: اهل امتزاج با صفا ، و دسته سوم: اهل کَدِر (اهل تیرگی و کدورت).

اما اهل صفا: آنان در آن هنگام می‌دانند که مولایشان از کیان خود زایل نشده، هرچند برای دیدگانشان ظاهر شده است، و اینکه او نه تغییر حالت داده و نه پنهان شده است. او همان است بدون زوال و انتقال، و معتقد نیستند که او از حالی به حال دیگر منتقل می‌شود.

و اما اهل امتزاج با صفا: آنان می‌گویند و گمان می‌کنند که او برای شرافت بخشیدن به حجاب، به مِثل صورت حجاب ظاهر شده است و این همان منزلت میانه است که ذکر شد.

و اما اهل کدر: هر دو حال از آنان پوشیده است، پس می‌پندارند که «معنی» مانند یکی از آنهاست و بشری همچون خودشان است.

و آنچه نیز با سند آن در این فصل از شیخ ابوسعید میمون طبرانی روایت کردیم، گفت: از سیدم، جُلّی قدس الله روحه پرسیدم: معنای این سخن در جوابش که «او را در زیر درخشش نور ذات خود غایب کرد» چیست؟ این غایب کردن چگونه است؟ و سخن او که «باطن است و باطن آن از آنچه گذشت بیشتر است»، این دو باطن چیستند؟