وَأَمَّا أَهْلُ الْكَدْرِ: مَحْجُوبٌ عَنْهُمْ الْحَالَانِ جَمِيعاً، فَيَرَوْنَ أَنَّ الْمَعْنَى كَأَحَدِهِمْ، وَأَنَّهُ بَشَرٌ مِثْلُهُمْ.

وَاَلَّذِي رَوَيْنَاهُ ايْضًا بِإِسْنَادِهِ فِي هَذَا الْفَصْلِ عَنْ الشَّيْخِ أَبِي سَعِيدٍ مَيْمُونٍ الطَّبَرَانِيِّ نُورِ اللَّهِ شَخْصَهُ قَالَ: سَأَلْتُ سَيِّدِي الْجَلِيَّ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ: مَا مَعْنَى الْقَوْلِ فِي جَوَابِهِ أَنَّهُ غَيَّبَهُ تَحْتَ تَلَأْلُؤِ نُورِ ذَاتِهِ، كَيْفَ التَّغْيِيبُ؟ وَقَوْلُهُ: بَاطِنٌ بَاطِنُهُ أَكْثَرُ مِمَّا تَقَدّمَ، فَمَا هَذَانِ الْبَاطِنَانِ؟

فَأَجَابَ: إِذَا أَرَادَ اللَّهُ إِخْفَاءَ الْإِسْمِ غَيْبَهُ تَحْتَ تَلَأْلُؤِ نُورِ ذَاتِهِ، أَيْ: حَجَبَهُ عَنْ الْعَالَمِينَ الْعُلْوِيِّ وَالسُّفْلِيِّ وَسَلَبَهُ جَسَدَهُ النُّورَانِيُّ الظَّاهِرُ كَالْبَشَرِ فَيَحْصُلُ الْإِسْمُ كَبَدْءِ أَمْرِهِ قَبْلُ، وَيَظْهَرُ الْمَعْنَى لِأَهْلِ الْمِزَاجِ كَهَيْئَتِهِمْ، وَعِنْدَ أَهْلِ الصَّفَا: ظُهُورُهُ مُحْتَجِبًا بِنُورِ ذَاتِ اللَّهِ مَا زَالَ عَنْ كِيَانِهِ وَإِنْ ظَهَرَ لِعِيَانِهِ.

و با همان سند در تفسیر قول خداوند متعال: ﴿و چون بندگان من از تو درباره من پرسند، [بگو] من نزدیکم و دعای دعاکننده را چون مرا بخواند اجابت می‌کنم، پس باید دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان آورند، باشد که راه یابند﴾،و آن چیزی است که شیخ ابوعبدالله محمد بن حسن بلدی رضی الله عنه از شیخ ابوسعید میمون بن قاسم طبرانی قدس الله روحه برایم روایت کرد که گفت: از شیخ ابوالحسین محمد بن علی جُلّی نصر الله وجهه پرسیدم: آیا «معنی» به وسیله حجابش ظاهر می‌شود و حجاب به وسیله بابش؟ پس او پاسخی به من داد که این فصل را از آن استخراج کردیم و آن این