دار﴾ پرسیدم. پس گفت: شنیدۀ من در این باره از شیخ مورد وثوق، ابوالحسین محمد بن علی جُلّی به روایت از مشایخش رحمهم الله از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- است که از او درباره این آیه سؤال شد، پس فرمود: «این کلام "معنی" به "سید میم" -عَزَّ عَزُّهُ- است تا "اسم" غایب شود و معنی در صورتِ حسن ظاهر گردد تا او یک "میمِ کلّی"شود و در نتیجه، مستوجب ظهور "معنی" به مِثلِ خود گردد. پس چون "سید میم" -عَزَّ عَزُّهُ- غایب شد و معنی در صورتِ حسن ظاهر گشت، حسن یک "میم کلّی" شد، پس "معنی" او را از میان برداشت و به مِثل صورت او ظاهر شد».

[۲۷۲] وَبِالْإِسْنَادِ عَيْنَهُ فِي تَفْسِيرِ قَوْلِهِ تَعَالَى: ﴿إِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ﴾¹ قَالَ: مَنْ سَأَلَ عَنْ مَعْرِفَةِ الْعَيْنِ مُخْلِصًا طَلَبًا لِلْفَوْزِ وَالْخَلَاصُ سَهْلَ الْمَعْنَى تَعَالَى لَهُ شَخْصاً، إِمَّا صَاحِبُ مَقَامٍ أَوْ صَاحِبُ تَقْوَى فَيُوقِفُهُ عَلَى مَعْرِفَةِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ تَعَالَى، وَهُوَ قَوْلُهُ: ﴿أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ﴾ قَالَ: "مَعْنَاهُ إِذَا عَرَفَنِي بِاللَّاهُوتِيَّةِ وَعَرَفَ حِجَابِي بِالنُّورَانِيَّةِ وَدَخَلَ مِنْ بَابِي بِالْمَعْرِفَةِ لَمْ أُحَرِّمْهُ رُؤْيَتِي وَالنَّظَرُ إِلَيَّ بِكَمَالِ مَعْرِفَتِي فَلْيَسْتَجِيبُوا لِلْمَعْنَى وَحْدَهُ وَلْيُؤْمِنُوا بِتَوْحِيدِهِ لْعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ إِلَى الرُّؤْيَةِ وَالْمَنْزِلَةِ الرَّفِيعَةِ".