و به مِثل صورت او ظاهر می‌شود و به نامی که او را به آن نامیده، نامیده می‌شود و قدرت‌های شگرف و افعال الهی را آشکار می‌سازد. پس آنگاه که عالمان آمیخته (به شک یا علوم ظاهری) و کسانی از آنان که به درجه عارفان نرسیده‌اند این آیات را مشاهده می‌کنند، گمان می‌برند که «اسم» به دلیل عظمت منزلتش نزد آفریننده‌اش و اتصالش به نور ذات او که آغازش از او و بازگشتش به سوی اوست، آن را ظاهر کرده است. و حقیقتِ این امر دانسته نمی‌شود که «معنی» همان است که به مِثل صورت «اسم» خود ظاهر شده و آشکارکنندۀ آن قدرت عظیم است که آشکار نموده، مگر کسی که خداوند با معرفتش بر او نعمت بخشیده و با منت خود سینه‌اش را گشاده و برایش نوری قرار داده که با هدایتش از آن روشنی گیرد. و ما آنچه را از خدا دانستیم و به ما ارزانی داشت از معرفت نام‌های «اسم» که در ظهورات مثلیه بر «معنی» جل جلاله اطلاق می‌شود، و نام‌های «معنی» که در دعا بر «اسم» او اطلاق می‌گردد، شرح دادیم.

آنچه از چندین جهت روایت کرده‌ایم، این مطلب را تأیید می‌کند. از جمله آنچه از شیخ ابوسعید میمون بن قاسم طبرانی رضی الله عنه روایت کردیم که گفت: از شیخ ابوالحسین محمد بن علی جُلّی درباره نُه جایگاه ذاتی «اسم» که «معنی» در هیچ یک از آنها او را از میان برنداشته تا به مِثل صورت او ظاهر شود، پرسیدم که کدام یک برتر