عبدالمطلب، حسن، حسین، علی، محمد، جعفر، موسی، علی، محمد، علی، حسن یازدهم صاحب عسکر -عَزَّ عَزُّهُ- م».
پس این نام‌ها، نام‌های «اسم» -عَزَّ وَجَلَّ- است که «معنی» او را در آنها شرافت بخشید به اینکه او را از میان برداشت و به مِثل صورت او در جایگاه‌های نبوت، رسالت و امامت، از ابتدای آفرینش بشری تا پایان ظهور حَسَنی، ظاهر شد. و اینها نام‌هایی است که در این ظهورات از سوی «معنی» بر «اسم» اطلاق می‌شود؛ همانطور که نام‌های «معنی» -عَزَّ عَزُّهُ- که در ابتهالات بر «اسم» او اطلاق می‌شود، شریف‌تر از نام‌های ذاتی خود «اسم» است، زیرا آن (نام‌های ذاتی اسم)، یک «میمِ صرفاً پنهان و ناپیدا» است که «معنی» او را در آن از میان برنداشته و به مثل صورت او ظاهر نشده است. و آن نام‌های نُه‌گانه عبارتند از:
«آدم، یعقوب، موسی، هارون، سلیمان، عیسی، عبدالله بن عبدالمطلب، محمد رسول الله، محمد بن حسن عسکری». اینها نُه نام ذاتی «اسم» است که بر پنجاه و چهار نام مثلیه افزوده می‌شود.
و سید ما خصیبی به همین نام‌های مثلیه‌ای که ذکر کردیم، اشاره کرده و در آنچه از فقه رساله «راستباشیه» بیان داشته، گفته است: در تفسیر قول خداوند متعال: ﴿و پیش از آنکه وحی آن بر تو پایان یابد، در [تلاوت] قرآن شتاب مکن، و بگو پروردگارا، بر علم