بر آن شخصِ دیده‌شده‌ای اطلاق می‌شود که بیننده او را در صورت بشری مشاهده کرده است، و آن نام‌ها عبارتند از: هابیل، شیث، یوسف، یوشع، آصف، شمعون ، علی امیرالمؤمنین. اینها «نام‌های شناساننده» هستند و جایز نیست که غیر او با آنها خوانده شود و در قصد و دعا، جز به سوی او با این نام‌ها ابتهال و زاری نمی‌شود.
و اما نام‌های او که به «اسم» خود بخشید و او را در «ظهورات مثلیه» (ظهور در مِثل و مانند) به آنها شرافت بخشید - و آن همان «ظهور اَفراجی» است که شیخ ما ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی در رساله‌اش در باب «سیاقه» ذکر کرده است: «پس "معنی"، "اسم" را از میان برداشت و به مِثل صورتِ او ظاهر شد». و به یاری و توفیق خداوند، آنچه را از آن دانسته‌ایم پس از پایان این فصل شرح خواهیم داد. اینها نام‌های مثلیه هستند و عبارتند از پنجاه و چهار نام از مولا انوش بن شیث بن آدم تا مولای ما حسن عسکری عزّ شأنه، و آنها عبارتند از:
«آنوش، قینان، مهلایل، یازد، ادریس، متوشلخ، لمک، نوح، سام، ارفخشد، یعرب، هود، صالح، لقمان، لوط، ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، الیاس، قُصَی، شعیب، کولب، حزقیل، شمویل، طالوت، داود، ایوب، یونس، اشعیا، یسع، خضر، زکریا، یحیی، دانیال، اسکندر، اردشیر، شاپور، لؤی، مرة، کلاب، قصی، عبد مناف، هاشم،