«سمیع، بصیر، خبیر، قدیر، علیم، عزیز، حکیم، قوی، شدید، غنی، حمید، مبدیء، معید، واحد، منّان، الله، رحمن، رحیم». این نام‌ها و نظایر آنها در قرآن، نام‌های «معنی» جلّ و علا است که به وسیلۀ آنها به «میم»، یعنی اسم اعظم و مکانِ گرامیِ گرامی‌داشته شده، که همان «سید میم» (اشاره به حضرت محمد) است، شرافت بخشید و آن نام‌ها را به او عطا کرد. و اینها نام‌هایی هستند که در دعا بر «اسم» اطلاق می‌شوند، همانگونه که سید و فقیه ما ابوعبدالله خصیبی خداوند مقامش را شریف گرداند با این گفته به ما خبر داده است:

«پس اگر گوینده‌ای به ما بگوید: دلیل بر وجود "معنی" چیست و هستی او چگونه است...» تا آنجا که می‌گوید: «او بود و هیچ هستیِ دیگری با او نبود، قدیم، ازلی، یکتا و بی‌نیاز است. پدیدآورندۀ اشیاء است در حالی که چیزی با او نبود. پس آنگاه که خواست "مکان" را از نور ذات خویش به وجود آورد...». و او عیناً این کلام را با همین لفظ در رسالۀ کوچک خود آورده است و آن روشن‌تر از چیزی است که در رسالۀ بزرگش آمده، هرچند معنای هر دو در حقیقت یکی است.

پس هرگاه «سید محمد» عزّ شأنه را به نامی از این نام‌ها بخوانی، در حالی که دانستی آن نامی برای «معنی» و پدید آمده از نور ذات اوست، در گفتار و دعایت راه درست را رفته‌ای، زیرا تو اقرار داری که فراتر از او، غایت و مقصودی برتر و والاتر وجود دارد