فرمود: "ای قنبر، همانا آن سرزمینی که خوارج بر آن بودند، سرزمینی است که خداوند اهلش را در آن فرو برده است و مولای تو هرگز در آن نماز نمی‌گزارد."

[۲۶۵] وَسُئِلَ مَوْلَانَا الصَّادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- عَمَّا قَالَ قَنْبَرٌ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنْ دَفْنِهِ السَّيْفَ؟ فَقَالَ مَوْلَانَا الصَّادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- : "حُوشِيَ قَنْبَرٌ مِنْ هَذَا الْفِعْلِ، لَكِنَّ الْمَعْنَى يُظْهِرُ آيَاتِهِ وَقُدْرَتِهُ عَلَى أَيْدِي خَوَاصِّهِ الْكِرَامِ عَلَيْهِ وَأَوْلِيَائِهِ لِيَرْوُوهَا عَنْهُ فَتَصِلُ إِلَيْكُمْ فَتُؤْمِنُوا بِهَا وَتُسَلِمُوا إِلَيْهِ".

واز مولای ما صادق عزتش بزرگ باد، درباره آنچه قنبر علیه السلام در مورد پنهان کردن شمشیر گفته بود، پرسیده شد. پس مولای ما صادق، عزتش بزرگ باد، فرمود: "حاشا که قنبر چنین فعلی مرتکب شود، لیکن "معنی" آیات و قدرت خود را به دستان خواص گرامی و اولیای خود آشکار می‌سازد تا آنان آن را از او روایت کنند و به شما برسد و شما به آن ایمان آورید و در برابر او تسلیم شوید."

[۲۶۶] وَرُوِيَ أَنَّ ثَلَاثَةَ نَفَرٍ أَتَوْا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- مِنْ أَرْضِ الْيَمَنِ مِنْ مَوْضِعٍ يُعْرَفُ بِحَضْرَمَوْتَ فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، نَحْنُ قَوْمٌ آمَنَّا بِكَ قَبْلَ مُشَاهَدَتِكَ، وَقَدْ أَتَيْنَا إِلَيْكَ لِنُشَاهِدَ دَلَائِلَ النُّبُوَّةِ مِنْكَ وَنَزْدَادَ يَقِينًا بِمَعْرِفَتِكَ فَقَالَ لَهُمْ: "قُولُوا" قَالُوا: فَإِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلَاً، وَكَلَّمَ مُوسَى تَكْلِيمَاً وَأَذِنَ لِعِيسَى فَأَحْيَا الْمَوْتَى وَأَنْتَ أَفْضَلُهُمْ وَخَاتَمُهُمْ، فَأَيُّ شَيْءٍ أَعْطَاكَ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "إِنْ كَانَ اللَّهُ اتَّخَذَ إِبْرَاهِيمَ