[۲۶۲] وَفِي مَسِيرِهِ إِلَى الْخَوَارِجِ اجْتَازَ بِالْمَغَارَةِ الَّتِي فِيهَا الرُّؤُوسُ، فَبِوُقُوفِهِ هُنَاكَ فَاتَهُ صَلَاةُ الْعَصْرِ وَغَرَبَتْ الشَّمْسُ، فَنَادَاهَا مَوْلَانَا عَزَّتْ قُدْرَتُهُ: "عُودِيَ إِلَى وَقْتِ عَصْرِكِ" فَعَادَتْ كَمَا أَمَرَهَا طَائِعَةً، فَصَلَّى بِهِمْ صَلَاةَ الْعَصْرِ وَغَرَبَتْ وَاللَّيْلُ أَلْيَلَ.

و در مسیر خود به سوی خوارج، از غاری که سرها در آن بود، گذر کرد. پس به سبب توقفش در آنجا، نماز عصر از دستش رفت و خورشید غروب کرد. پس مولای ما، که قدرتش شکوهمند باد، آن را ندا داد: به وقت عصر خود بازگرد. پس خورشید فرمانبردارانه همان‌گونه که امر کرده بود، بازگشت. پس با ایشان نماز عصر را گزارد و خورشید غروب کرد و شب کاملاً فرارسید.

[۲۶۳] وَرُوِيَ أَنَّهُ لَمَّا تَوَجَّهَ إِلَى صِفِّينَ لِقِتَالِ مُعَاوِيَةَ انْتَهَى بِهِ الطَّرِيقُ إِلَى الدَّيرِ وَالصَّوْمَعَةِ الَّتِي عَلَى الْفُرَاتِ وَقْتَ صَلَاةِ الظُّهْرِ، فَصَلَّى بِأَصْحَابِهِ ثُمَّ رَكِبَ بَغْلَتَهُ -عَزَّ عَزُّهُ- وَتَبِعَهُ الْعَسْكَرُ، فَوَقَفَ عَلَى الدَّيرِ وَصَاحَ بِالرَّاهِبِ فَأَشْرَفَ عَلَيْهِ الرَّاهِبُ مِنَ الصَّوْمَعَةِ وَفِي عُنُقِهِ صَلِيبٌ وَبَيْنَ عَيْنَيْهِ صَلِيبٌ فَقَالَ لَهُ مَوْلَانَا -عَزَّ عَزُّهُ- : "الْكِتَابُ الَّذِي كَانَ بِيَدِكَ السَّاعَةَ وَأَنْتَ تَقْرَؤُهُ، وَقَدْ وَضَعْتَهُ بَيْنَ مَخْدَتَيْكَ، خُذْهُ بِيَدِكَ وَأَخْرِجْهُ مِنَ الطَّاقَةِ" فَفَعَلَ الرَّاهِبُ مَا أَمَرَهُ بِهِ مَوْلَانَا -عَزَّ عَزُّهُ- فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْعَسْكَرُ قَدْ أَحْدَقُوا بِهِ وَعِدَّتُهُمْ أَرْبَعَةٌ وَعِشْرُونَ أَلْفَاً بَيْنَ فَارِسٍ وَرَاجِلٍ يَسْمَعُونَ مَا يَقُولُهُ مَوْلَانَا عَزَّ ذِكْرُهُ، فَقَالَ مَوْلَانَا لِلرَّاهِبِ: "كِتَابُكَ فِيهِ: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ: هَذَا مِنْ نَبِيِّ اللَّهِ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ لِوَصِيِّهِ