إِلَيْهِمْ فَقَالَ مَوْلَانَا: "أَرْدِمُوا عَلَيْهِمْ الْحُفْرَةَ" فَرَدَمُوهَا حَتَّى صَارُوا بِأَسْرِهِمْ حِمَمَاً، وَأَمَرَ بَعْدَ ذَلِكَ مَوْلَانَا -عَزَّ عَزُّهُ- فَأُخْرِجُوا وَصَلَّى عَلَيْهِمْ بِقَوْلِهِ -عَزَّ وَجَلَّ- :

و درباره آنچه از عبدالله بن سبأ علیه السلام و برادرانش روایت شده است، و فریاد برآوردنشان به الوهیت مولای ما، که نعمت‌هایش بزرگ باد، در طائف از سرزمین یمن در زمان رسول الله، عزتش بزرگ باد، و آوردنشان از یمن نزد رسول، عزتش بزرگ باد، و اصرارشان بر این ندا و تصریح به الوهیت او: پس رسول الله فرمود: "ای علی، آنان را به بیرونِ صفا ببر و برایشان آتشی برافروز و توبه را بر ایشان عرضه کن. پس اگر توبه کردند، نزد من بازشان گردان، و اگر بر آن عقیده باقی ماندند، ایشان را با آتش بسوزان.پس مولای ما، عزتش بزرگ باد، آنان را گرفت و به بیرونِ صفا برد و توبه را بر ایشان عرضه کرد، اما از سخن خود بازنگشتند، پس ایشان را با آتش سوزاند. چون سه روز گذشت، آنان در کوفه ظاهر شدند و پیوسته زنده در آنجا بودند تا آنکه امیرالمؤمنین، عزتش بزرگ باد، والی کوفه شد و داستان خواهرشان برایشان پیش آمد که پیشتر شرح دادیم. پس هنگامی که او آنان را از آنچه در رحم‌ها بود آگاه ساخت، به معنویت او تصریح کردند (یعنی به حقیقت باطنی و الهی او که در صورت بشری ظاهر شده است) و به الوهیت او دعوت کردند و به ربوبیت او اقرار نمودند. این خبر به مولای ما، عزتش بزرگ باد، رسید و مسلمانان مضطرب شده و نزد او گرد آمدند. پس