بیرون راند. گمان نمی‌کردید که بیرون روند و خودشان گمان داشتند که دژهایشان در برابر خدا مانع آنها خواهد بود؛ اما خدا از آنجا که گمان نمی‌کردند به سراغشان آمد و در دل‌هایشان بیم افکند، به طوری که خانه‌های خود را با دست خویش و با دست مؤمنان ویران می‌کردند. پس ای دیده‌وران، عبرت گیرید﴾. و از خداوند تعالی عبرت گرفته نمی‌شود، بلکه از افعال او عبرت گرفته می‌شود.

[۲۵۱] وَمَا رُوِيَ بِالْإِجْمَاعِ عَنْ يَوْمِ خَيْبَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- عَقَدَ لِأَبِي بَكْرُ رَايَةً فَرَجَعَتْ مُنْهَزِمَةً، وَعَقَدَ مِنْ الْغَدِ لِعُمَرَ رَايَةً فَرَجَعَتْ مُنْهَزِمَةً، فَقَالَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ لِرَسُولِ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- : يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَنَا فِي غَدٍ رَاجِعٌ إِلَى الْمَدِينَةِ أَذِنْتَ لِي أَمْ لَمْ تَأذَنْ؟ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ -عَزَّ عَزُّهُ- : "وَلِمَ ذَلِكَ يَا سَعْدُ" فَقَالَ: يَا سِيدِي عَقَدْتُ رَايَتَيْنِ فِي يَوْمَيْنِ فَرَجَعْنَا مُنْهَزِمَتَيْنِ، لَعَلَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَأْذَنْ بِفَتْحِ هَذَا الْحِصْنِ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "أَسْكُنْ يَا سَعْدُ لِأَدْفَعَ الرَّايَةَ فِي غَدٍ لِرَجُلٍ يَحُبُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ، كَرَّارٌ غَيْرِ فِرَارٍ، يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَى يَدَيْهِ. فَقَوْلُهُ لِرَجُلٍ: هَذَا إِسْمٌ يَدُلُّ عَلَى الْكَمَالِ كَقَوْلِ الْوَاصِفِ: رَجُلٌ عَالِمٌ وَرَجُلٌ عَارِفٌ وَمَا أَشْبَهَهُمَا.

قَالَ مَوْلَانَا الصَّادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- : "هَذَا دَلِيلٌ عَلَى أَنَّ اللَّذَيْنِ دَفَعَ إِلَيْهِمَا الرَّايَتَيْنِ كَانَا غَيْرَ رَجُلَيْنِ بَلْ كَانَا مِسْخَيْنِ مُؤَنَّثَيْنِ" ثُمَّ تَلَا قَوْلَهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿إِن يَدْعُونَ مِن دُونِهِ إِلَّا إِنَاثًا