تعدادشان چهل مرد بود و در میانشان دین‌شناس و عالمی از علمایشان بود تا با او مناظره کنند در پایان روز در بیرون مدینه توقف کردند تا فردای آن روز بر او وارد شوند. پس رسول، عزتش بزرگ باد، به همراه بلال بن رباح شنوی علیه السلام برایشان خوراک و نوشیدنی فرستاد و به او دستور داد تا با ایشان غذا بخورد. پس یهودیان از خوراکی که برایشان برده بود خوردند و از آن نوشیدنی نوشیدند و همان شب در جای خود مردند و صبح همگی آنان مرده بودند. پس عبدالله بن ابی سلول منافق، لعنت خدا بر او باد، و منافقان گفتند: چون محمد دانست کسانی که از خیبر نزد او آمده‌اند در دلیل و برهان بر او چیره می‌شوند و آنچه را در دست دارد باطل می‌کنند، در خوراکی که برایشان فرستاد به آنان سم داد و ایشان را کشت. بلال به آنان گفت: به خدا سوگند رسول الله به من دستور داد که از همان خوراک با ایشان بخورم و از همان نوشیدنی که برایشان بردم بنوشم و من چنین کردم. اما آنان به سخن بلال اعتنایی نکردند و بر نفاق و سخن زشت خود اصرار ورزیدند. این سخن به سرور ما رسول، عزتش بزرگ باد، رسید. پس به مولای ما امیرالمؤمنین، عزتش بزرگ باد، فرمود: ای علی، به بیرون مدینه برو و آنان را زنده گردان تا خبر دهند چه کسی آنان را کشته است. پس مولای ما، عزتش بزرگ باد، به بیرون مدینه رفت و تمام اهل مدینه از مرد و زن و کودک به همراه او خارج شدند. مولای ما، عزتش بزرگ باد، بر جمع یهودیان مرده ایستاد و در دهان خود آبی